درس عبرت از روزگار

أَفَلَمْ يَهْدِ لَهُمْ كَمْ أَهْلَكْنَا قَبْلَهُمْ مِنَ الْقُرُونِ يَمْشُونَ فِي مَسَاكِنِهِمْ ۗ إِنَّ فِي ذَٰلِكَ لَآيَاتٍ لِأُولِي النُّهَىٰ

آيا براى هدايتشان كافى نبود كه [ببينند] چه نسلها را پيش از آنان نابود كرديم كه [اينك آنها] در خانه هاى ايشان راه مى ‏روند به راستى براى خردمندان در اين [امر] نشانه‏ هايى [عبرت‏ انگيز] است.

سوره مبارکه طه آیه شریفه 128

سعدی معنی این آیه را با شعر گفته است:

هر که آمد عمارتی نو ساخت -- رفت و منزل به دیگری پرداخت

وآن دگر پخت همچنین هوسی -- وین عمارت بسر نبرد کسی

تمنای تو یا رب

خدایا خدایا یگانه تویی -- همه گریه ها را بهانه تویی
نگارا نگارا تو باغی بهاری-- دل ساده ام را تو نقش و نگاری
شدم چو گلی ز ریشه جدا-- به من برسان بهار مرا

بهارا بهارا بهانه مگیر-- ز خاکستر ما زبانه مگیر
کویر دلم را تو باران نوری-- تو رودی تو دریا تو شوق عبوری
جدا ز تو اَم غبار هوا-- به خود برسان دوباره مرا

جدا ماندم همچو نی تنها از نیستانها
حکایتِ دل ، به ناله کنم
غمی دارم همچو مولانا از جداییها
شکایتِ دل ، به ناله کنم

چو نی در شکستم صدایم تو هستی-- تو را می پرستم خدایم تو هستی

حکایت من و تو

گفتا: شیخا، هر آن‌چه گویی هستم،

آیا تو چنان‌که می‌نمایی هستی؟