خیلی حالم گرفته است. خیلی.
حال صحبت کردن و نوشتن هم ندارم.
فلذا تا ابتدای سال ۱۴۰۵ همگی شما عزیزان را به خدای احد واحد می سپارم. ان شاء الله اگر عمری باقی بود، در خدمت شما عزیزان خواهم بود.
یا حق
و صلی الله علی محمد رسول الله و سلم.
فکر کنم حدود سال ۱۳۹۰ بود که در یکی از جلسات شورای پژوهشی یکی از مراکز تحقیقاتی دانشگاه ادغامی علوم پزشکی ایران دعوت شده بودم. همان زمانی بود که دانشگاههای علوم پزشکی تهران و علوم پزشکی ایران ادغام شده بودند. قرار شده بود چند طرح تحقیقاتی در آن شورا، داوری شوند. اساتید مدعو و اعضاء شورای پژوهشی آن مرکز تحقیقاتی یکی یکی به جلسه وارد می شدند. همینطور که می رفت تا اعضاء جلسه تکمیل شوند، من کنار دست یکی از اساتید با سابقه نشسته بودم و ایشان هم داشتند با آب و تاب، داستان یک طرح تحقیقاتی را برای یکی دیگر از اساتید که کنار دست ایشان نشسته بودند تعریف می کرد. ایشان با خنده به آن عضو هیات علمی گفت: "دکتر، یک طرح تحقیقاتی در شواری پژوهشی دانشگاه آمده بود و در مورد تاثیر سکنجبین بر روی فلان چیز در سلول بود". آن عضو هیات علمی با خنده گفت: دکتر جان! با کاهو یا بدون کاهو؟!" منو میگی، از خنده منفجر شدم. آره دیگه، دو دانشگاه ادغام شده بود و هرکی هرکی شده بود. یکی فکر کرده بود که می تواند از این فرصت سوء استفاده کرده و از این طرح های شخمی بدهد. بقول معروف، شهر که شلوغ میشه، قورباغه هفت تیرکش میشه!
