بعضی افراد را دیده اید؟ گویی بذرشان را با چانه زنی و فک زدن مفت کاشته اند. برای هر مسئله ای کوچک یا بزرگ ور ور می کنند. گویی اعصاب اضافی یا پولادین دارند. وقت خودشان که هیچ، وقت ارزشمند دیگران را نیز تلف می کنند. جالب این است که با هیچ دلیل و منطقی هم قانع نمی شوند. بنظر شما راه چاره در برخورد با این افراد چیست زمانی که حق با شما باشد.
ما را به دعا کاش فراموش نسازند
رندان سحرخیز که صاحب نفسانند
آنانکه به عطر نفس و ذکر مناجات
خورشید جهان تاب به شام دگرانند
حافظ شیرازی
آن شنیدستی که در اقصای غور- بارسالاری بیفتاد از ستور
گفت چشم تنگ دنیادوست را- یا قناعت پر کند یا خاک گور
سعدی شیرازی
معلم بسیار مهربان و دلسوزی در دبیرستان داشتم که متاسفانه چند سالی است درگذشته اند. بعد از بازنشستگی ایشان (حدود ۱۵ تا ۲۰ سال پیش)، یک روز در خیابان دیدمشان. با هم سلام و احوالپرسی کردیم. از حالشان پرسیدم. ایشان گفتند که در بازار ساوه به برادرشان در میوه فروشی کمک می کنند. گفتند: بابا جان (لفظی که همیشه به دانش آموزانشان می گفتند) عجب اشتباهی کردم معلم شدم. ای کاش از همان اول می رفتم توی بازار.
خیلی ناراحت شدم از اینکه چرا یک معلم بازنشسته باید به معلم بودن خود تاسف بخورد.
سوال من از مسئولین آموزش پرورش چه در آن زمان و چه در این زمان این است که چرا یک معلم باید بدلیل مشکلات معیشتی از معلم بودن خود پشیمان باشد؟
پروردگارا تو خود نیک می دانی که بدلیل بیماری نان گندم و جو نمی توانم خوردن اما به ذات مقدست قسم که اگر مقرر فرمایی، تا آخر عمر فقط آب و نان ذرت خواهم خورد.
شاید بنظر نادرست بیاید، اما بنظر من هیچ چیز ناراحت کننده تر از این نیست که انسان شاهد و نظاره گر زجر کشیدن و اضمحلال تدریجی دشمنانش باشد.
بزرگترین سرمایه زندگی هر آدمی تحصیلاتش نیست، پولش هم نیست چون همه اینها می توانند بروند، خانواده اش هم نیست، شغلش نیست. فقط و فقط دوستانش هستند. پس خانواده چی؟ خانواده را بیایید بهش فکر کنیم. کدامشان سرمایه های ما هستند؟ آنهایی که دوستانمان هستند. بعد ببینید، ما با همکارمان بواسطه کار داریم کار می کنیم، با همسایمان بواسطه همجواری خانه هایمان، با پدر و مادر و بچه هایمان چون پدر و مادر و بچه هایمان هستند. دوست، تنها کسی است که فقط و فقط و فقط بخاطر خودش و بخاطر اینکه معاشرت با او به ما خوش می گذرد. هیچ منفعتی نیست، هیچ اجباری نیست، هیچ حکمی نیست. هیچ چیزی جز اینکه با این آدم به ما خوش می گذرد.
گزیده ای از صحبتهای جناب آقای سروش صحت در گفتگویی با شهاب حسینی.
متاسفانه در حال حاضر کسی که چنین مشخصاتی داشته باشد واقعا" کمیاب است.
اولین مقاله من در سال ۲۰۲۴ در ژورنال بین المللی Stem Cell Reviews and Reports با IF 4.8 اکنون در آدرس زیر قابل مشاهده است:
https://link.springer.com/article/10.1007/s12015-024-10680-z
و صلی الله علی محمد رسول الله و سلم
سید وحید! آیا واقعا" فکر کرده ای این تویی که قدم به عرصه های علمی می گذاری یا هدایت و لطف پروردگارت شامل حالت شده؟
پروردگارا! در این شبهای ظلمانی از انوار معرفت ذات مقدست این بنده مذنبت را بهره مند بفرما و مرا در تهذیب نفس و راه علم و دانش بیشتر از پیش یاری بفرما. آمین یا رب العالمین.
دوش دور از رويت ای جان جانم از غم تاب داشت
ابر چشمم بر رخ از سودای تو سيلاب داشت
نز تفکر عقل مسکين پايگاه صبر ديد
نز پريشانی دل شوريده چشم خواب داشت
نقش نامت کرده دل محراب تسبيح وجود
تا سحر تسبیح گويان روی در محراب داشت
ديده ام می جست، گفتندم نبينی روی دوست
عاقبت معلوم کردم کاندر او سيماب داشت
روزگارم، عشق خوبان، شهد فائق می نمود
باز دانستم که شهد آلوده زهر ناب داشت
سعدی اين ره مشکل افتاده است در دريای عشق
کاول آخر در صبوری اندکی پاياب داشت
