تَتَجَافَىٰ جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَطَمَعًا وَمِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ ﴿١٦﴾

فَلَا تَعْلَمُ نَفْسٌ مَا أُخْفِيَ لَهُمْ مِنْ قُرَّةِ أَعْيُنٍ جَزَاءً بِمَا كَانُوا يَعْمَلُونَ ﴿١٧﴾

آنان کسانی هستند که پهلوهایشان را از بسترهایشان دور می کنند (یعنی نیمه شب از خواب بلند می شوند) در حالی که همواره پروردگارشان را با بیم و امید می خوانند و از آنچه آنان را روزی داده ایم، انفاق می کنند (۱۶).

پس هیچ کس نمی‌داند که به پاداش نیکوکاریشان چه نعمت و لذّتهای بی‌نهایت که روشنی‌بخش دیده است در عالم غیب برایشان ذخیره شده است (۱۷).

سوره مبارکه سجده آیات شریفه ۱۷-۱۶