دیالوگ ماندگار حشمت فردوس در سریال ستایش.

ببین! میدونی مثل کیا هستی صابر؟!

صابر: نه آقا

حشمت فردوس: عین طوافایی! چرخ طوافی دیدی؟! یه وقتی من یکیشو داشتم. یه سال طوافی میکردم. بهار چاقاله بادومو گوجه سبز بار می کنن. تابسون سیبو گیلاسو زردآلو میرفوشن. پاییز زالزالکو ازگیل. زمسون که بشه لبوفروش میشن. خلاصه، تو هر فصلی خورند اون فصل، کار و ریختشون عوض میشه. تو عین اونایی صابر!

صابر: میشه بگین چرا؟!!!

حشمت فردوس: بعله که میشه.

پاش که بیفتهو بهونش جور بشه تو این خونه دلنگ و دولونگ رامیندازی. بر دخترات لباسای تیتیش مامانی میکنیو یه وجب پایینه دامنشونو قیچی میزنیو حالا با اونا هرکی هس، تولده، عیده، شب یلداس هر چی که هس تا الی صبح تو این خونه بزنو بکوب رامیندازی. پاش که بیفته چشمتو روی اون سرخاب سفیدابایی که دخترات عین کاگل میمالن به صورتشون میبندی. پاش که بیفته یادت میره که روسری واسه پوشوندن موس نه چراغونی کردن سرمنار. پاش که بیفته ماهی دویس هزار تومن پول تلفن جیبی دختراتو میدی. ببین! جراتم نداری بپرسی که این دویس هزار تومنو این یه الف بچه با کی اختلاط میکنه. پاش که بیفته با یه غوره سردیت میکنه با یه مویز گرمیت میزنه بالا. ببین این پسره حیاش از صدتا دختر بیشتره. اون شوفره منه تو خونه منم میمونه. تو هم اگه خیلی غیرت داری بچه های خودتو جمعو جور کن. افتاد؟!!!