طی این چهار پنج سال اخیر بدلیل شرایط آموزشی و پژوهشی خاص (!) در کشور، خیلی اوقات شده تصمیم گرفته ام که کلا" آموزش و پژوهش را کنار بگذارم و بقول سعدی عزم کرده و نیت جزم که بقیت عمر معتکف نشینم و خاموشی گزینم. اما پروردگار عالم و آدم فرمان را طور دیگر می چرخاند.

بدبختانه یا خوشبختانه آموزش و تحقیقات جذابیت خاصی برای من دارد بطوریکه مرا مانند آهنربای نئودیمیومی بسوی خود می کشد.

نمی دانم آخرش به کجا بکشد.

بقول شاعر:

این سو کشان سوی خوشان وان سو کشان با ناخوشان- یا بشکند با بگذرد کشتی در این گردابها