در پست پیش عرض کردم که بدلیل رفتار و گفتار و شخصیت معلم درس عربی دبیرستانم مرحوم حجت الاسلام و المسلمین حاج شیخ نعمت الله خدام، دو بار تصمیم گرفتم که بروم حوزه و درس طلبگی بخوانم.

اولین بار همدان بودم. قبلا" نوشته بودم که از ابتدای سال ۱۳۷۷ تا ابتدای سال ۱۳۸۲ در مرکز پزشکی قانونی همدان بعنوان سوپروایزر آزمایشگاه سم شناسی قانونی کار می کردم. بعد از ساعت کاری، بیکار بودم. یک روز تابستان ۱۳۷۸ به سرم زد بروم حوزه و شرایط تحصیل در حوزه را بپرسم و اگر بشود شروع به درس خواندن بکنم. حوزه علمیه ای نزدیک مرکز پزشکی قانونی در شهر همدان بود. به آنجا مراجعه کردم. یک حیاط بزرگی داشت و در آنجا طلبه ها در گروههای حدود پنج شش نفره دور هم نشسته بودند. بعد از وارد شدن به محوطه، به نزد یکی از این گروهها رفتم و گفتم: می خواستم درس طلبگی بخوانم. یکی از آنها که جوان هم بود گفت: "دیر آمدی دیگه توش پول نیست". خیلی ناراحت شدم. عرض کردم مرد حسابی من خودم شاغل هستم و برای پول نیامدم که طلبه بشوم و چون علاقه داشتم آمده ام. سریع سر و ته کردم و از حوزه خارج شدم. هی خودم را شماتت می کردم که این چه کاری بود می خواستم بکنم. قراره اینطوری بشوم؟ قراره اینطوری حرف بزنم؟ توی همین حال و هوا در حال دور شدن از حوزه بودم که شنیدم شخصی از پشت سر صدا می کند: "آقا! آقا!". برگشتم دیدم یک روحانی بسیار پیر با قامتی خمیده و با عصا که به زحمت حرکت می کرد داشت سعی می کرد خودش را به من برساند. فکر می کنم از اساتید آن حوزه بود. ایستادم و سلام کردم. جواب داد و گفت: شما برای چه به حوزه آمده بودید. من عرض کردم برای خواندن درس طلبگی و بعد ماجرا را برایشان تعریف کردم. ایشان درحالیکه خیلی ناراحت شده بود گفت: نه آقا اینطور نیست. ایشان اشتباه کردند. این چه حرفی است که زده اند. بعد پرسید تحصیلات شما چیست؟ عرض کردم کارشناس ارشد سم شناسی و سوپروایزر آزمایشگاه سم شناسی مرکز پزشکی قانونی هستم. ایشان خیلی خوشحال شد و گفت ما خیلی استقبال می کنیم که افراد تحصیل کرده بخواهند درس طلبگی بخوانند. بعد آدرس حوزه مرکزی شهر همدان را دادند و شرایط ثبت نام و تحصیل را گفتند و بعد از هم خداحافظی کردیم. اما کلمات و جملات آن طلبه جوان تاثیر سمی خودش را در من گذاشته بود و من پشیمان شدم.

آقایان! همین جور کلمات مسموم هستند که روی مردم تاثیر منفی می گذارند.

و صلی الله علی محمد رسول الله و سلم